تاریخچه شکل گیری مدل کارسالم

صنایع کشور بزودی تحولی عظیم را تجربه خواهند کرد و پس از گذر از فشارهای فعلی برای تولید واشتغال، در فضای رقابتی آینده نیازهای تازه ای مانند توجه به سلامت کارکنان، جامعه وحفظ محیط زیست شکل گرفته و گسترش می یابند، انتظار جامعه ازصنعت دیگرفقط تولید با هرهزینه ی مادی و اجتماعی نیست بلکه موضوعات دیگری مانند کیفیت برتر، تولید پاکتر وایمنی بیشتر مورد توجه نهاد های اجتماعی وسیاست گذاران قرار خواهندگرفت. بدیهی است برآوردن این انتظارات به دلیل بارفرهنگی آن، نیازمند اتخاذ استراتژی های مناسب و تهیه برنامه های بلند وکوتاه مدت در این خصوص می باشد.
هم اکنون بسیاری از صنایع کشور با بهره گیری از کارشناسان و مدیران آگاه ومتعهد واستفاده از استانداردها وسیستم هایی نظیر سیستم مدیریت یکپارچه ایمنی و بهداشت شغلی  و..... سعی در سالم سازی وایمن نمودن محیط های کاری دارند در این میان آنچه حائز اهمیت است فقدان الگویی جامع متناسب با نیازهای ملی به منظور ارزیابی والگو سازی مفاهیم سلامت وایمنی ومعرفی شرکت ها وسازمان های برتر در این حوزه می باشد تا به وسیله آن بتوان با ایجاد فضای رقابتی توجه وسرمایه گذاری در امر سلامت نیروی کار را به عنوان یک ارزش اصولی مطرح نمود. تجربه کشورهای مختلف به منظور دستیابی به الگویی جامع در زمینه سلامت کار بیانگر این موضوع است که وجود مدل های ارزیابی وجوایزی از این دست در ارتقاء فرهنگ سلامت وایمنی نقشی اساسی ایفاء نموده است. در سالیان اخیر با توجه به تدوین واجرای مدل های ارزیابی عملکرد سازمان ها در زمینه های مختلف در سطح کشور،بستر وفضای فرهنگی لازم ایجاد شده است. اما آنچه در این میان خلاء آن احساس می گردد فقدان یک الگوی جامع وکامل در خصوص ارتقاء سلامت وایمنی در محیط های کاری در کشور متناسب با نیازهای فرهنگی- اجتماعی ومدیریتی سازمان های ایرانی می باشد
اما همانطور که ذکر شد سلامت وایمنی محیط های کار، به واسطه بزرگی محیط اطراف وعوامل مربوط به  افراد از قبیل محیط های فرهنگی اجتماعی و فیزیکی ، ویژگی های ارثی ، اجتماعی وژنتیکی ،گرایش روانی والگوهای رفتاری وهمچنین تاثیر مشترک تمام این عوامل بر یکدیگر، دستخوش تغییرات دائمی است. تحولات در محیط های کاری ناشی از ورود تکنولوژی های جدید، موجب نیاز به تغییردر سبک های کارو زندگی افراد در جامعه می شود. نتایج بررسی ها نشان می دهد در حالی که علل وقوع بیش از 80% حوادث ناشی ازخطای انسانی است،کمتراز 5% فعالیت ها در حوزه سلامت وایمنی محیط کار کشور بر این موضوع متمرکز است به عبارتی در حال حاضربیش از 95% فعالیت های ایمنی وبهداشت شغلی کشور برکمتر از 20% علل حوادث معطوف است. بر این اساس رویکردهای فعلی ایمنی وبهداشت شغلی درمحیط های کار عملکردی انفعالی دارند، چنانکه تکیه بر سیستم های مدیریتی رایج مانند سیستم مدیریت یکپارچه ایمنی و بهداشت شغلی نیز به دلیل اینکه الزامات آن در کشورهای توسعه یافته تدوین شده، فاقد رویکردهای کافی برای برآوردن احتیاجات فرهنگی واجتماعی محیط های کاری سازمان های ایرانی می باشند. با این نگرش، بازنگری در رویکرد های ایمنی وبهداشت شغلی کشور یکی از الزامات اساسی است. درحالی که در مدل ها والگوهای ارتقاء سلامت به دلیل نگاه جامع نگر وفرابخشی آن با تاکید بر تغییرات فرهنگی- اجتماعی ورفتاری مورد نظر قرار گرفته است